تبلیغات
بانوی امروز در حریم حجاب و نماز


 
اوقات شرعی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

چه چیزی پیامبر صلی الله علیه و آله را واداشت كه بر فرزندش امام حسین علیه السلام بگرید و عزاداری بر پا نماید و خاك كربلا را ببوید و بر آن بوسه زند؟

چه چیزی ام سلمه همسر گرامی پیامبر صلی الله علیه و آله را واداشت كه خاك كربلا را در كیسه ای قرار دهد و آن را به لباس خود ببندد؟

چه چیزی این امر را بر فاطمه زهراء علیها السلام روا داشت كه تربت پاك قبر پدرش را بگیرد و آن را ببوید؟

چه چیزی امیر المؤمنین علی علیه السلام را واداشت كه به هنگام فرود به سر زمین كربلا، به اندازه یك مشت از خاك آن را بردارد و ببوید و بگرید تا این كه زمین از اشك های آن حضرت خیس شود؟ و می فرماید: از درون این زمین، هفتاد هزار نفر محشور می شوند و بدون حساب وارد بهشت می كردند و هیثمی می گوید:‌ رجال حدیث همه ثقه هستند.

هدف از سجده بر مهر كربلا بر دو اصل اساسی و با ارزش مستند می باشد که می توانید آن ها را در ادامه مطلب مطالعه نمایید... اصل اول: نیكو است كه نمازگزار برای نماز، خاكی را برگزیند كه به پاكی آن یقین داشته باشد، دیگر فرقی ندارد كه از چه زمینی باشد و یا از كدام بخش از زمین های جهان، زیرا همه زمین ها در جواز سجده مساوی اند و هیج امتیازی از این جهت بر یكدیگر ندارند. در واقع سجده بر زمین پاك، مانند مراعات كردن پاكی لباس و بدن و مكان نماز از سوی نمازگزار است.

مسلمان باید برای خویش خاك پاكی را بر گزیند كه در وطن و در سفر بر آن سجده نماید، به خصوص در سفر؛ زیرا اطمینان به پاكی هر زمینی كه در آن فرود می آید و آن را به عنوان سجده گاه می گزیند، ممكن نیست، پس از چه راهی به پاكی هر مكانی (از قبیل شهر ها، روستاها، مسافر خانه ها، كاروانسراها، منزل های وسط راه، میدان ها، جایگاه های مسافران، ترمینال ها و منزلگاه غریبان) حكم كند؟! در حالی كه در این مكان ها هر انسانی ـ اعم از مسلمان و غیر مسلمان - و گروه هایی از مردم كه نسبت به دستور های دینی در ارتباط با پاكی و نجاست بی تفاوت هستند فرود می آیند.

پس چه مانعی دارد كه مسلمانان در دین خویش، احتیاط كنند و همراه خود، خاك پاكی داشته باشند كه هنگام نماز بر آن سجده كنند؛ به خاطر پرهیز از سجده كردن بر اشیائی پلید، نجس و كثیف؛ زیرا هرگز با بودن آنها تقرب به خداوند به دست نمی آید. و بنابر سنت پیامبر صلی الله علیه و آله سجده بر آنها جایز نیست وعقل سلیم هم آن را نمی پذیرد. (به خصوص) بعد از تاكید زیاد بر پاكی اعضا ولباس نماز گزار و نهی از نماز گزاردن در بعضی از مكان ها مانند: آشغال دانی، كشتارگاه، قبرستان، كنار راه ها، حمام، خوابگاه شتران(1) و دستور به تطهیر و پاك نمودن مساجد و خوشبو كردن آنها(2).

انسان های با تقوا و فقیهان گذشته در قرن های اول به این نظریه عمل می كردند. مسروق بن اجدع(3) (از تابعین وفقهای بزرگ و مورد اعتماد همگان) در سفرهایش آجر خام (گل خشك) به همراه خود می برد و بر آن سجده می كرد. این روایت را حافظ ابو بكر بن ابی شیبه امام اهل سنت و مورد اعتماد آنان با دو سند نقل كرده است: ((هنگامی كه مسروق به سفر می رفت، به همراه خود آجر خامی را می برد كه در كشتی بر آن سجده كند))(4).

اصل اولی در نزد شیعه همین است و این اصل پیشینه ای در زمان صحابه و تابعین داشته است.

اصل دوم: قاعده ی اعتبار اقتضای تفاضل و برتری برخی از زمین ها، بر برخی دیگر است.

این قاعده می طلبد كه آثار و حالات زمین ها و دیدگاه ما نسبت به آنها مختلف باشد. این امر طبیعی و عقلی است و بین تمام ملت ها جاری می باشد؛ زیرا زمین ها و مكان ها، با اضافه و انتساب ارزش پیدا می كنند. با این ارزش و مزیت، مقررات خاصی در باره ی ‌آنها جاری می گردد و احكامی از آنها انتزاع می شود كه بی اعتنایی به آنها جایز نیست.

مثلا ساختمان ها و بنا ها اگر منتسب به دربار پادشاهی باشند، به نام پادشاه شناخته می شوند و از شأن خاص و احكام منحصر به فردی برخود دار می شوند كه مراعات آنها بر مردم ضروری است و هم چنین پذیرفتن و اجرا كردن قانون هایی كه در ارتباط با آنها وضع می شود.

همین امر در ارتباط با زمین ها، و ساختمان ها و شهر های منسوب به خداوند، جاری می شود؛ زیرا اینها دارای اهمیت خاص، احكام دینی و لوازم و روابطی هستند كه رعایت و مراقبت آنها بر كسی كه ذات خویش را تسلیم خداوند نموده، لازم است.

به سبب همین اعتبار عمومی است كه برای كعبه احكام خاصی وجود دارد و حرم از شأن منحصر به فردی برخود دار است. مسجد مكه و مدینه احكام خاص به خود را دارند. هم چنین برای مساجد، معبدها، صومعه ها (محل عبادت راهبان) و كلیساها احكامی مانند رعایت حرمت، كرامت، و پاكی و نجاست، و ممنوعیت وارد شدن جنب و حائض به مساجد، نهی مؤكد از فروش آنها و احكام و حدود دیگر وجود دارد و این ناشی از انتساب آنها به خداوند متعال است .

مكه مكرمه به عنوان حرم امن قرار داده شده و مردم جهت انجام حج از راه های دور به سوی آن روی می آورند و انجام مناسك در آن واجب گشته است.

همه این مقررات از باب انتساب و اضافه است و همین، سبب برگزیده شدن آن از سوی خداوند از بین تمام زمین ها است.

هم چنین بر شمردن مدینه ی منوره به عنوان حرم الهی و قرار دادن احكامی در ارتباط با حرمت اهل آن و خاك آن و كسی كه در آن فرود می آید و كسی كه در آن دفن می شود، همه اینها به جهت اضافه و انتساب آن به خداوند است و به جهت اینكه مدینه پایتخت و اقامتگاه خاتم پیامبران حضرت محمد صلی الله علیه و آله می باشد.

این اعتبار و قانون اضافه، اختصاصی به شرع ندارد؛ بلكه امری طبیعی و مورد پذیرش اسلام است.

این اصل، تنها درباره برتری برخی از زمین ها نسبت به برخی دیگر نمی باشد؛ بلكه در همه موارد، برتری و تفاضل وجود دارد؛ مانند برتری دادن پیامبران، اوصیا، اولیا، صدیقین، شهیدان، مؤمنان و هر كسی كه برای او یك نوع برتری نسبت به دیگری در اسلام قرار داده شده است. این اصل محور دایره ی وجود است كه به وسیله ی آن هر چیز وجود پیدا می كند. و میل و رغبت نسبت به كارها به آن منتهی می شود و بخش ها، و محبت ها، و علاقه ها و رابطه ها همه از این اصل وجود می آید.

در این باره سؤال های ذیل قابل مطرح است:

چه چیزی پیامبر صلی الله علیه و آله را واداشت كه بر فرزندش امام حسین علیه السلام بگرید و عزاداری بر پا نماید و خاك كربلا را ببوید و بر آن بوسه زند؟

چه چیزی ام سلمه همسر گرامی پیامبر صلی الله علیه و آله را واداشت كه خاك كربلا را در كیسه ای قرار دهد و آن را به لباس خود ببندد؟

چه چیزی این امر را بر فاطمه زهراء علیها السلام روا داشت كه تربت پاك قبر پدرش را بگیرد و آن را ببوید؟

چه چیزی امیر المؤمنین علی علیه السلام را واداشت كه به هنگام فرود به سر زمین كربلا، به اندازه یك مشت از خاك آن را بردارد و ببوید و بگرید تا این كه زمین از اشك های آن حضرت خیس شود؟ و می فرماید: از درون این زمین، هفتاد هزار نفر محشور می شوند و بدون حساب وارد بهشت می كردند و هیثمی می گوید:‌ رجال حدیث همه ثقه هستند(5).

بدین ترتیب در نزد انسان اندیشمند آگاه و آزاد، سر فضیلت خاك كربلا و نیز انتساب آن به خداوند و تقدس و حرمت آن و صاحبش از جهت قرب و نزدیكی به خداوند كاملا روشن می شود. پس نسبت به مقدس بودن خاكی كه آرامگاه كشته ی راه خدا و فرمانده سربازان بزرگ الهی ـ كه جان خویش را در راه او نثار كردند ـ چه می پنداری؟ كربلا آرامگاه ولی خداوند وفرزند ولی او است كه دعوت كننده و راهنما و قیام كننده ی در راه خداوند می باشد. كربلا دیار كسی است كه جان خویش و خانواده اش را قربانی راه خداوند نمود؛ كسی كه برای بزرگداشت دین خداوند، گسترش توحید، استواری معارف الهی و دین، جانش را در كف گذاشت و تقدیم خدا نمود.

پس چرا خداوند به او مباهات ننماید و چگونه از خون او محافظت نكند، زیرا وقتی كه امام حسین علیه السلام خون خویش را به سوی آسمان انداخت حتی قطره ای از آن به زمین برنگشت(6)؟

چگونه یاد امام حسین علیه السلام در زمین و آسمان جاودان نباشد، در حالی كه محبت خداوند در تمام وجود و قلب او ریشه دوانیده است؟

آیا سجده در نماز های روزانه بر خاكی كه این همه اهمیت دارد ـ آن هم به جهت تقرب به خداوند ـ بهتر و سزاوارتر از سایر زمین ها و خاك ها نمی باشد؟ بهتر از سجده كردن بر قالیچه، و فرش و قالی های بافتنی نمی باشد كه در سنت هیچ گونه مجوزی برای سجده كردن بر روی آنها وجود ندارد؟

پس اگر كسی بخواهد به خداوند تقرب پیدا كند و جایگاه ویژه ای داشته باشد، و خضوع و خشوع و عبودیت را داشته باشد، مناسب است كه گونه و پیشانی را بر خاكی بگذارد كه در باطن آن درس های دفاع از دین خداوند نهفته باشد.

با توجه به اسرار سجده بر زمین آیا شاسته نیست بر خاكی سجود شود كه در آن راز عزت، عظمت و جلال خداوند و رمز عبودیت و فروتنی در برابر او به روشن ترین مظاهر و علامات آن در آن وجود دارد؟ آیا سزاوار نیست كه بر خاكی سجده شود كه در آن دلایل روشن توحید و جان نثاری در راه خداوند وجود دارد سجده بر خاكی كه دعوت به مهربانی قلب و وجدان وشفقت، در آن وجود دارد؟

آیا سزوار و بهتر نیست كه سجده گاه ما بر خاكی باشد كه چشمه های خون در آن جاری شده و خود را به رنگ حب خداوند رنگین نموده و بر دوستی خالص الهی بنا شده است؟

و نیز بر خاكی كه با خون شخصی مخلوط گشته كه خداوند او را تطهیر و محبت او را پاداش رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله قرار داده است ، این خاك با خون سید جوانان اهل بهشت، یادگار حضرت محمد صلی الله علیه و آله در میان امتش آمیخته گشته است.

پس بنابر این دو اصل، ما مقداری از خاك درخشنده ی كربلا را به شكل مهر می سازیم و بر آن سجده می كنیم، چنان كه مسروق بن اجدع آجر خامی (گل خشك) از خاك مدینه منوره همراه خود برمی داشت و بر آن سجده می نمود. او از شاگردان مكتب خلفای راشدین و فقیه اهل مدینه و معلم سنت نبوی بود و نمی توان او را متهم به بدعت كرد. راستی در كدام یك از این دو اصل، دشواری و بیراهگی وجود دارد؟ و كدام یك از آنها تضاد با دستورات قرآن و یا مخالفت با سنت خدا و پیامبر صلی الله علیه و آله دارد؟ و كدام یك از این دو اصل ناشناخته و بدعت شمرده شده است؟ و كدام یك از آنها موجب خروج از حكم عقل و منطق و اعتبار می باشد؟

برداشتن خاك كربلا به عنوان سجده گاه در نزد شیعیان، واجب نمی باشد و در شرع و دین هم واجب نشده است و از اموری نیست كه مذهب آن را الزام كرده باشد. هیچ كدام از شیعیان از جهت روا بودن سجده، فرقی بین خاك كربلا و دیگر زمین ها نمی گذارند، سجده بر خاك كربلا در نزد آنان امری است كه عقل آن را نیكو شمرده و برگزیدن آن برای سجده از باب بهتر بودن در نظر عقل، و منطق و اعتبار است. بسیاری از شیعیان در سفر غیر از مهر كربلا، از دیگر چیزهایی كه سجده كردن بر آنها جایز است (مانند حصیر پاك و سجاده ی بافته شده از برگ خرما) به همراه خود می برند و در نماز هایشان بر آنها سجده می كنند(7).

اضافه بر تمام مواردی كه گذشت روایات صحیح زیادی وجود دارد كه نسبت به تبرك به این تربت پاك و بوسیدن و فضیلت سجده و اهتمام به آن از اهل بیت علیهم السلام وارد شده است.

-----------------------------

1. . سنن ابن ماجه: 1: 252.

2. . همان: 1: 256.

3. . مسروق بن اجدع عبد الرحمن بن مالك همدانی ابو عایشه، متوفای سال 62 هجری از تابعین بزرگ است كه از رجال صحاح شش گانه می باشد و از ابو بكر و عمر و عثمان و علی× روایت می كند: فقیهی است عابد و ثقه و نیكوكار، او از اصحاب ابن مسعود است كه به مردم سنت پیامبر را آموزش می داد و هنگامی كه مرگش فرا رسید چنانكه در طبقات ابن سعد آمده گفت خدایا از تو در خواست می كنم بر امری كه پیامبر و ابو بكر و عمر آن را جز سنت قرار نداده اند نمیرم. تاریخ البخاری الكبیر: 2: 35، طبقات ابن سعد: 6: 50- 60: جرح و تعدیل ابن حاتم 1: 396، تهذیب التهذیب 10: 109- 111.

4. . المصنف: 12 باب من كان یحمل فی السفینه شیئا یسجد علیه.

5. . مجمع الزوائد: ج 9: ص191.

6. . تاریخ الشام ابن عساكر: 4: 338، كفایه حافظ گنجی: 284.

7. . سیرتنا و سنتنا، عبد الحسین امینی: 158- 167.

برگرفته شده از (همه باهم)


طبقه بندی: عطر نماز، حدیث بندگی،
[ چهارشنبه 10 اردیبهشت 1393 ] [ 08:48 ق.ظ ] [ a p ]
درباره وبلاگ

حجاب و نماز دو گوهر گرانبها در وجود تمامی انسان هاست که حجاب را زینت زن و نماز نشان دهنده ایمان او معرفی می کنند و این دو در کنار هم سبب رضایت خداوند سبحان و موجب سعادت انسان هاست.
به همین سبب خداوند متعال و پیامبر مکرم اسلام حضرت محمد مصطفی(ص) و تمامی معصومین بزرگوارمان ، به انجام این دو فریضه بسیار امر فرموده اند و این وبلاگ بدین دلیل بانوی امروز نام گرفته است که، بانوی امروز در حریم حجاب و نماز، از هر نوع گزندی در امان خواهد بود....
بیمه ایران شهرکرد
آخرین مطالب
لیست آخرین مطالب